انتخاب تخمهاي خاكستري بهتر است ؟

بهتر است ميگوهاي با تخمهاي خاكستري يا اين كه سياه رنگ انتخاب كنيد و نه نارنجي رنگ . اين تخمها در ۳-۲ روز تفريخ مي‌شوند و اطمينان حاصل ميگردد كه تانك لارو ، محتوي لاروهاي همسال خواهد بـود ، همـجـنس خـواري نـيز كاهش يافته و در فيض عمليات تغذيه تسهيل ميشود . هنگام ورود به تفريخگاه مادههاي تخمدار را مي بايست با قرار دادن در آب شيرين تهويه شده كه محتوي ۰/۲-۰/۵ p .p .m مس يا ۱۵-۲۰ p .p .m فورماليس هست به برهه زماني ۳۰ دقيقه به راه قرنطينهاي ضد عفوني كرد . بعد مادهها به تانك لارو منتقل ميشوند . مادهها ميتوانند از غذاي قضيه استفاده پست لاروها تغذيه كنند البته بايد مواظب بود كه از خوراك اشباع نشوند چون كه سود اين كار حاجتمند شدن كيفيت آب براي لاروهاي نو تفريخ گرديده مي‌باشد . غالب مادههاي تخمدار در تمام مدت ۳-۲ روز اوليه تفريخ تخمها ، تغذيه نمي‌كنند . 
بضاعت تفريخ تخم در آب شادي خوبتر مي باشد تا در آب شيرين ، در برخي از تفريخگاهها براي سهولت كار به تخمها در آب شيرين زمان تفريخ عرضه ميكنند . پس از تفرييخ شوري را ارتقاء ميدهند . در جاهاي ديگر مادهها را در آب لب شور ۰%۵ قرار عر . ماده هاي تخمدار در پيش‌رو شوك انتقال ناگهاني به شوري عمده ، مقاومت مي كنندو ميتوان آن‌ها را آن گاه از ضد عفوني شدن مستقيماً به تانكهاي لارو با آب شور رشد لاروها (۰%۱۲) منتقل كرد . 
محفظه 
زيسست لاروها كه مشتمل بر مورد ها ذيل است الف 
) شوري بعضي از تفريخگاهها همواره با بزرگتر شدن لاروها شوري را كاهش ميدهند . ما پيشنهاد ميكنيم شوري پرورشي ۰%۱۲ تا مدت دگرديسي باقي نگهداشته شود . 
ب 
) مرتبه حرارت در يك دامنه حرارت گزينش ، با ارتقا مرتبه حرارت ، لارو سريعتر رويش و پوست اندازي مي‌نمايد . دامنه رتبه حرارت مناسب ۳۱-۲۶ درجه سانتيگراد هست . در حرارت زير ۲۶-۲۴ جايگاه سانتيگراد لارو به خير و خوبي پرورش نخواهد كرد . همين طور جايگاه حرارت بالاي ۳۳ رتبه سانتيگراد معمولاً مهلك مي‌باشد . از تغييرات ناگهاني در درجه حرارت آب بايستي جلوگيري كرد، چون كه ممكن مي‌باشد موجب شوك و مرگ و مير شود . 
ج 
) اكسيژن محلول اكسيژن در آب رشد لارو مي بايست در حد قابليت و امكان نزديك به نقطه اشباع نگهداشته شود . سيستم هوادهي صرفا بايد به مدتهاي كوتاه ( مثلاً براي معاينه لاروها) خاموش گردد . 
راجع‌به 
) نور قرار به دست آوردن در معرض روشنايي مستقيم ، احتمالاً براي لاروها مضر مي‌باشد . به ويژه در سيستم پرورشي با ” آب زلال ” به هر حال لازم مي‌باشد كه تا حدي به تانك لارو نور رسد . اين روشنايي مي بايست نور و روشنايي آفتاب يا نوري با به عبارتي كيفيت طيفي باشد . به همين باعث پيشنهاد مي‌گردد كه ۹۰% سطح تانك پوشيده شود . 
هـ) 
بهداشت خوبتر هست كه هيچگاه از وسايل دستي براي بيش از يك تانك استعمال نشود . بنابراين هر تانك بايد براي خود دارنده تور ، لوله هاي سيفون ، فيلترهاي يدكي و غيره باشد . آب نبايد هيچگاه از يك تانك به تانك ديگر منتقل شود . تانكهاي لارو بايد مدام با نيروي ثقل يا اين كه سيفون به خير زهكشي شوند . بعضا از تفريخگاهها تمام وسايلشان را در محلول پرمنگنات پتاسيم در PH=3 ميان هر چرخه رشد لارو ضدعفوني مي‌كنند . 
تغذيه 
لاروها تفريخگاههاي 
متعدد ، گونه هاي متعدد غذاها را به كار ميبرند كه مهمترين آن‌ها عبارتند از : ناپلي ( نوزاد ) ميگوي آب شور ، تخمهاي ماهي ، گوشت اسكوئيد ، آرتمياي بالغ يخ زده ، آرتمياي بالغ خرد شده ، گوشت ماهي ، فرني تخم مرغ ، كرمها و غذاهاي تركيبي عمده لاروهاي ميگوي آب شيــرين در او‌لين روز زندگي ( روز تفريــخ ) تغذيه نميكنند . در هر حالا برخي از آنها تغذيه مي كنند و خوب تر مي‌باشد كه مقداري B .S .N (نوزاد دشوار پوستان كوچك ) در او‌لين روز هم تهيه و تنظيم شود . از آن پس تا روز پنجم روزي دو توشه در صبح و شام B .S .N داده ميگردد . 
برداشت 
و حفظ پست لاروها در كار ، بيشترين سازگاري جانوران با آب شيرين ، در تانك لارو حاصل مي شود . وقتي كه اكثريت لاروها دگرديسي يافته اند ( دست‌كم در روز ۲۸ ) تانكها را بايستي برگرداند تا تراز حدود ۳۵cm تخليه شوند و به تدريج با آب شيرين در طي برهه زماني دوران ۳-۲ ساعت مالامال گردند . هوادهي هم نظير مدام مي بايست در طي كار لبريز كردن ادامه يابد . بعد لاروها را ميتوان برداشت و منتقل كرد يا تانكهاي لارو را ميتوان تا ۷۰cm ببا آب شيرين مجدداً لبريز كرد تا جانوران در آن محافظت شوند . شايسته ترين راه و روش برداشت پست لاروها از تانكهاي لارو كاهش تراز آب و به كارگيري از تورهاي مخروطي (ساچوك) مي‌باشد . 
انتقال 
لاروها تانكهاي انتقال ماهي كه سيستم سرمادهي و هوادهي دارا هستند ، براي انتقال لارو ميگوي آب شيرين از تانكهاي مراقبت تفريخگاه به محل استخر مناسبند اما اين تانكها به ندرت در دسترس يا اين كه قابل تهيهاند . براي حمل در فاصلههاي تا يك ساعت به محل استخر ميتوان از ظروف هوا دهي گرديده استعمال كرد . ظرف آشغال صد ليتري محتوي ۴۰ ليتر آب ، ۳۰۰۰۰ پست لارو را نگه ميدارد . در بين ظروف بايستي جدارههايي براي خودداري از حركات دوچندان آب در طي انتقال جا سازي شود . براي مسافتهاي طولاني تر ميتوان تكنيك مشابه تكنيك رايج براي انتقال ماهيهاي آكواريومي را به فعاليت برد، يعني انتقال در كيسههاي پلاستيكي محتوي آب و هوا يا اين كه اكسيژن كه اندازه انتقال ۲۵۰- ۱۲۵ پست لارو در ليتر عملي هست . 
نيازمنديهاي 
محل تفريخگاه آب 
تأسيس تفريخگاه ميگوي آب شيرين معمولاً نياز به يك مكان ساحلي دارد، هر يك‌سري كه راههاي ديگري نيز وجود دارااست . آب شيرين فراواني هم مي بايست در دسترس باشد . شايسته ترين محل از جهت ذخيره آب كه اهميت مختص فني داراست جايي هست كه با حفر چاه از اعماق گوناگون ، هم آب شيرين و هم آب شادي از ذيل زمين به دست آيد . 
چندين از تفريخگاههاي معروف ميگوي آب شيرين ، آب شادي را از چاههاي حفر شده در سنگهـاي مرجاني كه به طور ارگانيك در ذيل محلشان واقع مي باشد ، استعمال ميكنند كه به حيث مي رسد يك مبداء فارغ از آلودگي را مهيا ميسازد . در‌صورتي‌كه چنين محلي در دسترس نباشد، بايد جايي را انتخاب كرد كه مستقيماً به حاشيه دريا شني دسترسي داشته باشد . اين ساحل مي بايست در اندازههاي متفاوت شن ادغام داشته باشد . بهترين موقعيت براي تأمين آب شيرين تفريخگاه ، منابع تحت زميني مي‌باشد . آب لوله كشي نيز كه داراي هواي دوچندان است ، معمولاً مناسب مي باشد و مي بايست حدود ۴۸-۲۴ ساعت قبلي از استفاده ، براي آزاد شدن كلر ، دست نخورده باقي بماند آب چاه هم بايستي هوادهي شود و با روش روان كردن آبشاري ، اندازه اكسيژن محلول در آب به حد يا اين كه نزديك به اشباع رسد . 
بخش اعظمي از تفريخگاههاي ميگوي آب شيرين ، نيز براي تأمين آب شيرين و هم آب شور از منابع سطحي ، به كارگيري ميكنند، ولي اين عمل ، توصيه شدني نمي‌باشد . اين تفريخگاهها آب دريا را از يك موج شكن غير قابل تطبيق در دريا يا يك سيستم شناور قابل تطبيــق استنشاق مي كنند . يك توري درشت براي خودداري از ورود گياهان و جانوران تبارك واجب مي باشد . آب شـيرين نـيز اغـلب بـا نيروي ثقل يا اين كه پمپ از منابع سطحي همچون رودخانهها يا اين كه نهرهاي آب پاشي تأمين مي‌شود . اين عمل تفريخگاه را در معرض تغييرات شديد كيفيت آب و خصوصاً تركيبات آب از لحاظ مواد شيميايي كشاورزي قرار مي‌دهد . شوري آب خورها هم بطور روزانه و نيز به طور فصلي متغير مي‌باشد . در صورتيكه آب شيرين از دريا يا اين كه از صنعت هاي سطحي كشيده شـود، بعـضي از انواع تـصفيه ضـروري مـيگردد كه مـعمولاً شامـل برخي از انواع غربال شني سنگريزهاي مي‌باشد . به علت خلل ها فوقالعاده و مخاطرات احتمالي ، دانشمندان جاي سازي تفريخگاههاي ميگوي آب شيرين را در مناطقي كه صرفا منابع آب سطحي در دسترس است ، توصيه نمي‌كنند . به هر اكنون تجربه نشان مي‌دهد كه اين قضيه مانع توسعه چنين تفريخگاههايي نخواهد شد . تعيين دستكم نيازمنديها بايستي در طي نظارت محل بر روي نقشه آبخيز و تجزيه آب خصوصاً براي آفتكشها چهره گيرد . 
آب شيرين و آب درياي مسئله استفاده براي مقاصد تفريخگاهي هر دو مي بايست داراي PH در دامنه تغييرات ۷ – ۸/۵ باشند و مرتبه حرارت هم بايد تا حد امكان به دامنه مناسب (۳۰-۲۸) سكو سانتيگراد محدود باشد . سولفيد هيدروژن نبايد وجود داشته باشد ، در صورتي‌كه از آب لوله كشي به كار گيري مي گردد مي بايست كلر آن به وسيله هوادهي بيرون گردد . پست لاروهاي كوچك از بعضي از گونههاي ميگوهاي دريايي در پيش‌رو نيتريت و نيترات آلرژي بيشتري دارند، هم بر حسب مسموميت وخيم و نيز مزمن ( دو‌مين موجب پرورش و بضاعت كمتر ميگردد) . به طور آزمايشي ما سفارش ميكنيم كه ميزان نيتريت و نيترات آب محل ورود تفريخگاه نبايد بيش از P .P .m 0 .1 (No2-N) و P .P .m20(NO3-N) باشد . 
نوشته شده توسط علي پور | ۱۹ اسفند ۱۳۹۷ ساعت ۰۹:۴۶:۲۰ | آرشيو نظرات (0) :موضوع |